Tο οικολογικό πρόβλημα δεν φαίνεται να έχει εύκολη λύση, επειδή ακριβώς «διάγει παράλληλο βίο» με το σημερινό κοινωνικό μοντέλο, παιδί του οποίου είναι «κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν». Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη σχέση που έχει ο άνθρωπος με τη φύση. Μια σχέση που βεβαίως καθορίζεται από αυτό που ονομάζει ο Καστοριάδης «κοινωνικό φαντασιακό». Το κοινωνικό φαντασιακό, είναι η συλλογική δημιουργική νοητική λειτουργία των ανθρώπινων κοινωνιών, ως φορέας σύλληψης του πραγματικού, όπως κάθε φορά το αντιλαμβάνεται και το κατασκευάζει εννοιολογικά. Είναι η πηγή των θεσμών, των νόμων, των ηθών, των εθίμων, των αξιών. Οι φαντασιακές κοινωνικές σημασίες καθορίζουν τις αξίες μια κοινωνίας, δηλαδή καθορίζουν τι είναι καλό και τι κακό, τι είναι αληθές και τι ψευδές, τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Δίνουν οντολογική διάσταση σε νοητικές κατασκευές, οριοθετούν την πραγματικότητα, «λογικοποιούν και ηθικοποιούν» ερμηνείες κατά το δοκούν για να υφίστανται σε συνθήκες νομιμότητας από το κοινωνικό σύνολο.
Αυτό με απλά λόγια κατά τον γράφοντα σημαίνει ότι για τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας όπως είναι το οικολογικό πρόβλημα, ο τρίτος κόσμος, η κρίση των ανθρωπίνων σχέσεων, η αλλοτρίωση της πολιτικής και η
